დაჭერილი შეგრძნება

ყოველ ჯერზე, გახსენებისას სულ მეღიმება,

და ამ ღიმილთან მძიმე ღუზა მამძიმებს ხოლმე,

მე შენ ვერ გბედავ,

და ეხლაც, სუსხით დაჩაგრულ ჩემს ნაკვთებზე

მხოლოდ ტუჩების ერთი მხარე არის თავხედი,

მეორემ უმალ დააბალანსა, რას იფიქრებსო ხალხი ქუჩაში,

ნეტა რას ფიქრობ? ნეტა რას ხვდები?

გადავინაცვლე შიგნით,

ჩავიხვიე თითზე დასათვლელ კადრებზე,

ეს მაინც ხომ შემიძლია შეუმჩნევლად…

არ მეთმობი… და აქვე ვხვდები რა აბსურდია ამაზე ფიქრი,

ხომ უნდა ფლობდე, რომ მერე თმობდე.

მე კიდე მხოლოდ გეხები,

შეპარვით, თითქოს არაფერი, ვითომ-ვითომით,

და ყოველ ჯერზე, რომ არ გამომეპაროს არცერთი უჯრედი,

ვუსაფრდები ამ მომენტს, რომ ბოლომდე გიგრძნო,

თვალებსაც კი ვხუჭავ და ვაკონსერვებ ამ განცდას.

ამ ფიქრისას მინდა რომ უცებ გავჩერდე და გაგიხსენო,

მაგრამ

რას იტყვის ხალხი,

ნაბიჯს ვუმატებ,

მძლავრად ვათავისუფლებ ენის ზედაპირზე კაპუჩინოსგან დატოვებულ სავსე არომატს,

მდგრადი ყავის ბურუსში ვეხვევი და მყისიერად ისევ ყველაფერი

 ჩვეულს უბრუნდება.

და მერე კიდევ…

Advertisements

About alterya

alterya.wordpress.com
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

ეხლა დავფიქრდი, რომ...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s